Pepertjes

Zijn wieg stond op het Lariksplein. Het huis moest hij delen met zijn ouders, vijf zussen en drie broers – een oefening in inschikkelijkheid. Later ging hij naar Orthen. Nee, buiten de hekken van de begraafplaats: Adrie Henraat (64) voelt zich nog altijd kiplekker. Zesentwintig jaar frisse lucht heeft hem goed gedaan. Hij was postbode in Den Bosch.

Nu zit hij aan tafel in het magazijn van Thaise Afhaal Pranee op de Zuiderpassage. Naamgever en eigenaar van de zaak is Pranee, zijn echtgenote. In de keuken zit ze bergen komkommer, wortel, kool en paprika te snijden. De 52-jarige Pranee komt uit het Thaise district Bang Pon. Hoe ze in Den Bosch verzeild is geraakt? Een pittig verhaal, minstens twee rode pepertjes. De liefde hè? Tien jaar geleden vonden Adrie en Pranee elkaar op de Amerikaanse site Tagged, een soort Facebook. Ze clickten tot het klikte. Dat ging rap. Ter kennismaking kwam Pranee drie weken naar Den Bosch. Vier maanden later trouwden ze in Thailand. Adrie is dol op z’n 87-jarige schoonmoeder, al begint ze lichtjes te dementeren.

Pranee schuift even aan. Een kordate en spraakzame vrouw. Zeventwintig jaar werkte ze in Hongkong. Langdurig was ze bij een rijke familie in dienst. Pranee was babysit, verzorgde maaltijden en liet de hond uit. Tot ze een eigen kookschool begon. Met de opbrengst bekostigde ze het levensonderhoud van familieleden. Na haar verhuizing naar Nederland werkte ze bij Thaise restaurants in Oisterwijk en Vught. Elke dag droomde Pranee van een eigen zaak; nu is ze wakker. Tussen kilo’s gesneden groenten, op de Zuiderpassage. Het is hard werken, erkent ze. Maar spijt? Nee, in Brabant huilt ze enkel uientranen.

In de zomer van 2018 vond de opening van haar zaak plaats. Oosterse monniken verzorgden de inzegening met wierook, rinkelbelletjes en geprevelde mantra’s. Zij is boeddhistisch, Adrie niet. Liefde is de enige religie waarin hij gelooft. Wel kan hij zich storen aan Nederlanders die bot met Boeddha’s omgaan. Soms komt hij zo’n beeld op een toilet tegen. Respectloos, vindt Adrie. Een gekruisigde Jezus hang je ook niet naast de stortbak. Aan verdraagzaamheid en respect tilt hij nu eenmaal zwaar. Dat heeft-ie van z’n vader, die jarenlang schoonmaker op Reinier van Arkel was. Geestelijk spinrag kreeg hij niet verwijderd. Wel had hij oor voor patiënten, van wie hij zich het lot sterk aantrok.

Soms denkt Adrie terug aan het Lariksplein. Voetballen. Toepen op de stoep. Moeders wil was wet. Boodschappen doen bij Schele Cor en Bultje Cleij. Of in de rij bij Daantjes snackbar. Verdwenen, opgelost in de tijd. Jammer? Ja, vindt Adrie. Maar zonder internet had hij Pranee nooit leren kennen. Zeker niet in de Graafsewijk. Een pittig besef. Wel drie pepertjes.

______________________

Publicatie in Brabants Dagblad: 11 maart 2020 | Deel 1 en 2 over de Zuiderpassage vind je hier: http://www.bosschekroniek.nl/kronieken-columns/2020/02/12/voorwaarts en http://www.bosschekroniek.nl/kronieken-columns/2020/02/26/atlas  Noot aan de lezer: de reactiemogelijkheid zal na herziening van de kronieksite vanaf zomer 2020 weer in gebruik worden genomen.