Piano

Zijn moeder zong in een kerkkoor, zijn vader barst graag in smartlappen uit. Een van zijn zussen doorliep het conservatorium en is zangcoach. Zelf kan Pim van Dongen (45) uit Berlicum ook een keel opzetten. Dat komt van pas. Hij is docent wiskunde en economie op het Rodenborch College.

Toch is niet zingen maar pianospelen zijn passie. Een late liefde: hij begon pas op zijn dertigste. Eerst voorzichtig, maar inmiddels apenkooien alle tien vingers over de toetsen. Thuis, bij zijn vrouw Anke en hun dochters, staat geen piano. Nou ja, een digitale. Maar zijn muzikale missie ligt elders. Twee à driemaal per week rijdt Pim naar het Jeroen Bosch Ziekenhuis. Op de wandelboulevard, tussen de kapel en koffiehoek, wacht een vleugel. Een Ludwig & Hoff, waarop iedereen mag spelen. De houtsoort is onbekend, maar Pim verandert het in notenhout.

Op 5 mei 2017 overwon hij zijn onzekerheid en gaf voor het eerst een concertje. Verpleegkundigen hielden hun pas in, rinkelende infuusrekjes kwamen tot stilstand, bezoekers kransten zich om de vleugel. Een jonge traditie was geboren. Zijn repertoire bestrijkt licht klassiek en pop. Van Chopin, Satie en Einaudi tot Elton John, Adèle en Coldplay. Veel romantiek, wat bij de honingraatvormige vloertegels van het JBZ past.

Als Pim speelt, legt hij een gastenboekje op de vleugel. Het staat tjokvol bedankjes. Een greep: Jolanda van de receptie is tijdelijk van haar hoofdpijn verlost. Dorien vond muzikale verkwikking na een cardiologisch onderzoek. En dakloze J., die met een rolstoelnetje vol bierblikjes voorbijkwam, was dubbel gelukkig: hij luisterde en voelde zich tegelijkertijd gehoord. Sommige reacties zijn aangrijpend. Zo bedankt mevrouw J. dat ze met haar mobieltje Pims pianospel voor haar stervende moeder heeft mogen opnemen. ‘Hello’ van Lionel Richie was het laatste aardse muziekje dat ze in het JBZ hoorde. Ontroerend is de notitie van Maaike op 23 november 2019. ‘Wat een gekke dag’, schrijft ze. ‘We weten dat onze zoon vandaag wordt geboren. M’n vliezen zijn gebroken. Ik loop hier rondjes, luister en geniet van het moment.’

Pim wil muzikale troost en vergetelheid brengen. Het begin van die roeping? In lente 2017 schreef hij een mail aan bisschop De Korte. Over zijn geloofstwijfel. Tot zijn verbazing kreeg hij een uitnodiging. Na koffie met koek op de Parade besloot Pim ‘het goede naar buiten te brengen’. Zijn initiatief, dat hij The Pianoroad noemt, voert hem niet alleen naar het JBZ, maar ook naar de zwarte en witte toetsen van Babel, Den Durpsherd in Berlicum en Laverhof in Schijndel.

Nu maar hopen dat Pim zich geen spontane pianotoets speelt. Dat is een orthopedische kwaal, waarbij het sleutelbeen te hoog schiet. Afspraak met de Spoedeisende Hulp: als jullie in de verte S.O.S.-tonen op een vleugel horen, dan is het Pim.

____________________________

Publicatie Brabants Dagblad: 29 januari 2020. Noot aan de lezer: de reactiemogelijkheid zal na herziening van de kronieksite vanaf zomer 2020 weer in gebruik worden genomen.