Hollands [1]

The spam filter installed on this site is currently unavailable. Per site policy, we are unable to accept new submissions until that problem is resolved. Please try resubmitting the form in a couple of minutes.

Ze houdt van cola, baby's en het SBS6-programma Hart van Nederland. Haar huis, waarvan de voortuin is betegeld, ligt in de Hollandse buurt. Dat is achter cafetaria De Kooi op de Kruiskamp. Eeuwenlang was dit het domein van koeien en klaprozen. Toen kwamen de heipalen. Begin jaren zeventig reden de verhuiswagens van Sars en Strang af en aan. De eerste bewoners van de Hollandse buurt, die vrijwel allen appelrode wangen hadden, glunderden. Vooruitgang! Groei! Kubieke meters toekomst! Hun twaalf-onder-een-kap-woningen zouden pas later het karakter van rijtjeshuizen krijgen.

Afgelopen zaterdagmiddag. De Tilburglaan op, linksaf de Arnhemstraat in. Tring! Gjylzade doet open. Cola op tafel, de tv al aan. De baby in haar armen is Kaylah, haar derde kleinkind. In de verloskamer van het JBZ is de azan oftewel de oproep tot gebed haar zachtjes in het oor gefluisterd. Een oude islamitische traditie, maar voorlopig wint kirren het van koranverzen. Allah is groot, Kaylah nog klein. Ze is op 21 december geboren.

Gjylzades eigen wieg stond in Kosovo, een van de vechthoekjes van Joegoslavië. Daar groeit ze op in een aannemersgezin. Als ze vijftien is, neemt ze aan een trouwfeest deel. Niet als gast, maar als bruid. Al snel ruikt het gedwongen huwelijk naar raki in plaats van rozenblaadjes. Ook de geur van jodium dringt zich op: Gjylzade en haar drie jonge kinderen krijgen regelmatig klappen. Eind 1991 vlucht het hele gezin. Reden: de Servische autoriteiten, die flink huishouden in Kosovo, hebben het op haar man gemunt. Ze weten Nederland te bereiken, maar eindigen in Helmond. Ter vergoelijking: in paniek vergissen mensen zich wel vaker.

Drie jaar later vertrekt Gjylzade halsoverkop naar Dortmund. Met kinderen, zonder man. Anderhalf jaar woont ze in een Blijf-van-m'n-lijf-huis. Toch weet haar echtgenoot hen te vinden. Er volgt een korte hereniging, die een vierde zoon en wankele beloftes oplevert. Maar in Duitsland ruikt jodium hetzelfde, ontdekt Gjylzade. Op haar drieëndertigste durft ze te scheiden.

In 1997 gooien Allah en God het op een akkoordje. Ze gidsen Gjylzade naar Den Bosch. Vier jaar bivakkeert ze met haar zonen in het asielzoekerscentrum op de Koning Willem I-kazerne. Dan krijgt ze het verlossende bericht dat ze in de Arnhemstraat kan wonen. Dat was in 2001. Verhuiswagens van Sars en Strang zag je nog zelden in de Hollandse buurt. Wel busjes en boedelbakken: hoe minder draagkracht, hoe meer je zelf moet dragen. Tegenwoordig is de helft van de straatbewoners allochtoon, de andere helft autochtoon. Een fijne buurt, zegt Gjylzade. Rustige mensen, amper gedoe. Wel heeft ze ooit sneeuwballen gooiende Marokkaanse jongens met haar paraplu gemept. Of dat hielp? Ja, maar het is lang geleden.

Nu sneeuwt het bijna nooit meer.

_________________________

Publicatie Brabants Dagblad: 31 januari 2018 | Deel 2 verschijnt op woensdag 14 februari.

Reacties

Nieuwe reactie inzenden

Uw e-mailadres zal niet openbaar worden gemaakt.