Bartjes [2]

Nog twee nachtjes slapen. Dan is Gerard jarig. Drieëntachtig wordt ie, maar hij oogt vijf jaargangen Katholieke Illustratie jonger. Het belooft een rustige verjaardag te worden. Van zijn vijftien broers en zussen zijn velen overleden. Overige familie, kinderen, kleinkinderen? Gerard zwijgt gepast. In zijn stamboom staan niet enkel hartjes gekerfd.

Hij is geboren en getogen in de Bartjes. Van oudsher een woelige volksbuurt met armoe. Een eeuw geleden lijkt de straatnamencommissie dat lot te hebben willen versuikeren. Tot haar bedenksels behoren Acaciasingel, Lariksplein en Esdoornstraat, adressen waarin je geen kogels maar vogels hoort fluiten. Ronduit een vondst van de toenmalige commissie is Palmboomstraat. Tropisch, hangmatterig, zwoelig. Zo’n chique naam hebben ze zelfs op Zuid niet.

Gerard woont in de Cederstraat, die naar een mediterrane boomsoort is vernoemd. Hij is gepensioneerd weduwnaar, na vijftig jaar fabrieksarbeid bij De Gruyter, Remington en Rouppe van der Voort. Medisch is hij een mirakel: aan zijn rechteroor is hij doof, maar rechtse geluiden hoort hij moeiteloos. Bij verkiezingen stemt hij op de PVV. Reden? De buitenlanders, zegt Gerard in z’n blauwe Hawaï-blouse met palmen. Die moet hij niet. Anderhalve kop koffie later blijkt dat ingewikkelder te liggen. Zijn buren zijn Marokkaans. Geen onaardige mensen, zegt Gerard. Ze groeten elkaar. Zijn overbuurvrouw was een jonge Afrikaanse. Zwart maar gezellig. Hij heeft haar hele huis gewit. Burenhulp vindt Gerard belangrijk.

Eén straatnaam in zijn wijk doet aan militaire stafkaarten denken: Zuidoosterfront. Het was oorlog, zegt Gerard over de rellen van zeventien jaar geleden. Stenenregens bewezen dat Graafseweg meer dan vier klinkers telt. Onnodige vernielzucht, concludeert Gerard. Van hem had de politie harder mogen ingrijpen. Niet dat de woutenkiet in zijn top drie van droomlocaties staat. Ook hij heeft weleens gevochten. In de Maxibar, waar Zoef de Haas geintjes over zijn doofheid maakte. Maar verder mijdt hij trammelant. De klassieke reflex in de Bartjes – bij blauw zwaailicht verzamelen – volgt hij allang niet meer

Zijn dagen slijt hij met kluswerk in zijn eigenhandig gebouwde schuurtje, duiven voeren op de stoep en voor anker gaan bij de viskar van Bettina Krol. Lekkerbekje, kibbeling. Vis is gezond, beweert graatmagere Gerard. Zijn leven lengt hij ook met zult en varkenslever.

Hij kijkt uit het raam. Om de hoek ligt de Wilgenstraat, die na de dodelijke steekpartij in 2016 aanspraak maakt op de naamswijziging Treurwilgenstraat. Maar verder wil Gerard dat alles bij hetzelfde blijft. Het zou een mooi verjaardagscadeau zijn: oud worden in de Bartjes, waar de Dageraadsweg nooit in Zonsondergangspad zal veranderen.

___________________________

Publicatie Brabants Dagblad: 13 september 2017

Reacties

Nieuwe reactie inzenden

Uw e-mailadres zal niet openbaar worden gemaakt.
Type the characters you see in this picture. (m.b.v. audio)
‘Spammen’ gebeurt hoofdzakelijk geautomatiseerd. Om deze digitale vervuiling tegen te gaan, vragen wij u de bovenstaande letters en cijfers over te tikken. U mag zowel kleine als hoofdletters gebruiken.