Kloof

Langzaam dooft het licht. In de samenleving? In de ogen van een aangereden kat? Nee, in de zaal van de Verkadefabriek. Die zit tjokvol leerlingen van het Pierson College. Op deze maandagmiddag bezoeken ze de theatervoorstelling ‘Jihad’. Onderwerp: de groeiende kloof en radicalisering in Nederland.

Op rij 8, stoel 12 zit Ikrame. Vierdeklas vwo, zestien jaar. Ze is Marokkaans-Nederlandse. Met haar moeder en zus woont Ikrame op de Kruiskamp, waar ze ook is geboren. Haar ouders zijn pas gescheiden – huwelijksverdriet is geen exclusief Hollands cultuurgoed. Eigenlijk heeft Ikrame nu gym en wiskunde. Maar theaterbezoek is leuker. Oh, ssst. Ze beginnen.

Op het toneel spelen drie ontgoochelde jongemannen een computergame. Weliswaar zijn Reda, Ben en Ismael in Nederland geboren, maar ze vallen tussen wal en schip. Langzaam vervreemden ze van hun land, waar een sollicitatiebrief die met 'Ruud' is ondertekend vaak hogere ogen gooit dan een identieke brief van 'Reda'. Op zoek naar erkenning reist het drietal naar Syrië om zich bij de jihadisten aan te sluiten. Het blijkt een misstap. De heimwee naar broodjes zalm, de lippen van Ismaels liefje en hiphop is groter dan het geloof in de heilige strijd. Zo eindigt hun avontuur in een sprookje van Duizend-en-een-nachtmerrie.

Applaus na tachtig minuten. Het tragikomische ‘Jihad’ is afgelopen. Zaallampen en mobieltjes lichten op. In de foyer vertelt Ikrame dat ze radicalisering snoeihard afkeurt. Maar ze kijkt er niet van op. Te vaak hoort ze verhalen over uitsluiting. Zelf herinnert ze zich een busreis naar Eindhoven. Samen met haar moeder, die een hoofddoekje droeg. Hoe een onbekende man voortdurend hardop zinspeelde op een bomexplosie. Schaamte in lijn 156.

Ikrame is een slim, opgewekt en mooi meisje. Haar leven geeft ze het rapportcijfer acht. Toch voelt ze van kinds af dat ze er nooit honderd procent bij zal horen. Ze is moslima, zonder hoofddoekje of moskeebezoek. Maar elke bominslag in de misbruikte naam van Allah treft haar. De vragen, de ogen, het ongemak.

In de jaren 60 kwam haar opa naar Den Bosch. Hij werkte zich stuk in de fabriek. Ikrame gaat het anders doen. Na het Pierson College wil ze rechten studeren. Haar droom is officier van justitie worden. Wie over de schreef gaat moet boeten, vindt ze. Haar naam? Ikrame betekent in het Arabisch gastvrijheid; in het Turks cadeautje. Maar een groeiend volksdeel lijkt haar naam minder vrolijk te interpreteren. Zo verdiept de kloof zich.

Vreemd: kloven zijn vaak een attractie vanwege hun omvang. De drukbezochte Koprülü-kloof in Turkije is veertien kilometer lang; de vermaarde Todra-kloof in Marokko vijftien kilometer. De Wij-En-Zij-Kloof in Nederland? Lastig te meten. Maar tijd om hem te dichten. In naam van Ikrame, een Bosch meisje.

_______

Publicatie in Brabants Dagblad: 8 maart 2017

 

Reacties

Hele rake beschrijving, Gelukkig knokken we nog met veel mensen om deze kloof te verkleinen

Kloven zijn indrukwekkend om doorheen te lopen. We kunnen ze die dichten. Dit was ook een bijzonder verhaal van een menselijke kloof, die moeilijk te dichten is. Al wandelend door het verhaal komt wederom de kloof scherp bij je binnen. Twee burgers van Den Bosch zij en ik. Zij geboren uit Marokkaanse ouders, blijkt harder te moeten vechten voor haar bestaan hier dan ik! Een onrechtvaardigheid die je sterker doet beseffen, lopende door de verhalen kloof, dat we nog beter ons best kunnen doen.NrfT

Mooi stukje Erik,...een beetje kort , daardoor wel helder !

Het is een hele mooie voorstelling. De acteurs hebben de concentratie van het publiek goed kunnen vasthouden. De discussie na afloop ook heel boeiend.

Mooi

mooi

Nieuwe reactie inzenden

Uw e-mailadres zal niet openbaar worden gemaakt.
Type the characters you see in this picture. (m.b.v. audio)
‘Spammen’ gebeurt hoofdzakelijk geautomatiseerd. Om deze digitale vervuiling tegen te gaan, vragen wij u de bovenstaande letters en cijfers over te tikken. U mag zowel kleine als hoofdletters gebruiken.